Peru, Bolivia,Chili en Argentinie

Het plan
 
Ons plan is deze keer een tocht door de fantastisch Andes-bergen. Eerdere keren dat we in Zuid-Amerika waren, maakten die bergen al een geweldige indruk. Nu gaan we terug om te fietsen. Fietsen omdat het zo'n geweldige relaxte manier van reizen is, reizen in het mooiste tempo dat er is.
 
We gaan dus voor het eerst op een ander continent fietsen dan Azi?. Zuid-Amerika is aan de beurt. We gaan terug naar de plek waar we onze eerste inspiratie voor fietsreizen kregen: de Salars in Bolivia.
 
We gaan fietsen in de Andes. We willen van Trujillo in Peru de Andes in fietsen en dan dwars door Peru naar Bolivia, via Uyuni en de Salar naar Chili. Vanuit Chili willen we een paar keer op en neer hoppen naar Argentini? via wat mooie passen in de Andes om uiteindelijk te eindigen in Bariloche.
 
Onze voorbereidingen zijn begonnen. Het eerste deel van de route is uitgestippeld. We zijn ons roestige Spaans aan het ophalen en ons druk aan inlezen.
 
Enkele hoogtepunten die we zeker niet willen missen zijn natuurlijk het hooggebergte de Andes, Machu Pichu, het Titicaca meer, de zoutvlakten van Uyuni, de Atacama woestijn, het merengebied en zo kan ik eigenlijk nog wel even doorgaan.
 
Hier een kaart met de route die we grofweg gaan fietsen.
 
 
 
 
 
 
Huaraz, 10 oktober
 
We werden in Lima ontvangen met een dikke grijze soep. De zeemist en de smog hangen dicht boven de stad. De stad kan ons ook niet echt bekoren. Dat alles gesloten is, omdat er een belangrijke conferentie is, helpt niet mee. We besluiten om de stad de dag erna te verlaten en direct naar Huaraz in de Cordillera Blanca te vertrekken. Wat een verschil maakt het als je de taal spreekt. Ons Spaans gaat met sprongen vooruit en we kunnen al veel duidelijk maken en vragen. Dat maakt het contact met de mensen stukken leuker! (en makkelijker)
 
Huaraz ligt op 3100 meter. Dat is eventjes wennen, maar het zicht op de bergen hier, geweldig! We doen een dagje rustig aan, zetten de fietsen in elkaar en lopen gewoon wat rond. De trappen in het hotel gaan we met veel gehijg op. De tweede dag gaan we een fietstocht maken om wat te acclimatiseren. We kiezen precies de goede route met klimmetjes tussen de 14 en 24 procent, die hakken er gelijk goed in. We klimmen naar 3800 meter. Het uitzicht is hier geweldig. De Cordillera Blanca is een tropische bergketen. Het is hier dus vrij groen, met mooie witte pieken er boven uit, maar het is ook vrij warm.
 
We rijden naar Caraz. De eerste dag met volle bepakking. Het is vooral afdalen met wat klimmetjes. Caraz is een leuke kleine plaats met een mooie plaza. De dag erna willen we naar een bergmeer: Lago Paron. Dat is een klim van 2000m naar 4200m. Dat halen we niet. De weg is er heel erg slecht. En bij het ticketoffice vertelt de man dat de weg verbetert over een paar kilometer. Ja, voor de auto, maar als fietser word je minder blij van een omgeploegde weg met alleen maar mul zand. We zitten op 3500m en we besluiten om te keren.
 
We rijden de dag erna naar de LLaganucomeren. Ook een fikse klim naar 3800m.  Niet makkelijk, ook een slecht pad, maar weg erg mooi. We hadden goed uitzicht op de Huascaran, de hoogste berg van Peru, met 6867m.
 
 Uitzicht op Huascaran
 
 
Bij de meren hebben we gekampeerd. We kwamen eigenlijk net te laat aan. Het werd al donker. Snel de tent opgezet. Er stond hier ook nog een ander stel fietsers uit Zwitserland.
De lucht betrok ook helemaal en in de nacht kregen we een lading regen op ons dak. Helaas, alles nat.
We wilden eigenlijk de volgende dag nog een pas over, die lag op 4800m, maar dat vonden we toch te veel van het goede. We hadden allebei iets verkeerds gegeten en iets meer acclimatiseren was ook nog nodig.
We besloten om weer naar beneden te gaan.
 
 Llaganucomeren
 
Tijdens de afdaling merkten we eigenlijk pas hoe slecht de weg was. Het duurde wel even voordat we terug waren. Het was wel goed dat we omgedraaid waren, want het weer werd erg slecht en hoger in de bergen viel er een flink pak sneeuw. Wij hadden mazzel, we zijn doorgereden naar Carhuaz en pas toen we daar aankwamen begon het te regenen.
 
 Markt in Carhuaz
 
Nu zijn we terug in Huaraz. We bekijken welke route we nu verder gaan nemen. Kunnen alles hier in slaan en gaan morgen weer op weg. Vandaag nog even genieten van alle toeristische gemakken.
 
De eerste kennismaking met Peru op de fiets is qua natuur en mensen heel erg positief!
 
 Uitzicht vanaf dakterras in Huaraz
 
 
25 oktober, Huancayo
 
Gisteren zijn we na 10 dagen fietsen in Huancayo aangekomen. Hier zagen we voor het eerst sinds ons vertrek uit Huaraz weer toeristen. En nu Jasper ziek op bed ligt, maak ik even tijd om weer wat te vertellen.
We hebben heftige fietsdagen gehad. Het gaat hier flink op en neer en de klimmen zijn lang (de afdalingen af en toe dus ook).
Vanuit Huaraz moesten we via een hoogvlakte (4000m) naar onze eeste stop. Daarna volgde de tot nu toe hoogste pas: 4600 meter. Dat was een gehijg en gepuf, maar we kwamen er wel. We hadden geweldig uitzicht op de bergen van de Cordillera Blanca en later de Negra. En via een paar leuke plaatsjes als Huallanca en Chavinillo reden we naar Huanuco. Een verschrikkelijk, vieze, stoffige stad. We hielden daar een rustdag.
Wat trouwens opvalt in de plaatsen is een ontzettende overvloed aan apotheken. Volgens mij is 1 op de 4 winkels een apotheek. Zou dat komen vanwege het nationale gerecht van Peru? Gegrilde kip met vette, slappe frieten of heeft het te maken met al die taartjes die gegeten worden?
Voor culinaire geneugten zouden wij niet naar Peru gaan. We vinden het saai, smakeloos en veel van hetzelfde. Het is niet vies, maar gewoon heel erg saai. We worden echt kenners van de Chinees in Peru (die hebben trouwens ook overal hetzelfde). Het brood dat ze hier hebben is wel goed. Maar goed, dit wisten we eigenlijk wel van te voren.
Vanuit Huanuco zijn we naar Cerro de Pasco gereden. Daar deden we twee dagen over, want dat was 2600m klimmen. Cerro is een mijnstad. Het ligt op 4350m en de wind giert daar om je heen. Wij vonden het wel een leuke stad. Daarna via een hoogvlakte naar Junin (langs het meer van Junin). Veel vogels bij dat meer, en ook kuddes met vicunas (soort lama). Erg mooie beesten, die dure wol leveren, hele lekkere zachte wol.
Vanuit Junin naar Tarma afgedaald, weer geklomen naar Jauja en nu zijn we in Huancayo in de Mantaro-vallei.
Tarma en Jauja waren allebei heel erg leuk. In allebei de steden staan nog veel koloniale gebouwen en de sfeer in die plaatsen is goed.
Ons Spaans loopt ook steeds beter, dat maakt het contact onderweg wel leuker (en makkelijker).
Wat  hier wel heel erg is, zijn de honden............. Gruwel, gruwel, Jasper heeft er al heel wat verjaagd. Hij heeft al verschillende exemplaren met stenen bekogeld, maar eentje was hem te snel af: die hing in zijn achtertas. Twee winkelhaken er in, maar gelukkig was het niet zijn been.
We hebben trouwens toch een beetje pech met vanalles dat kapot gaat, maar ja, dat kan gebeuren en veel is gelukkig gewoon te vervangen.
Hopelijk is Jasper snel beter (ik heb mijn portie buikloop in Huaraz al gehad), want dan gaan we op weg naar Ayacucho, via Huancavelica. Volgens mij liggen er in die 5 fietsdagen ruim 5000 hoogtemeters op ons te wachten. We maken onze borst weer nat..............., er volgen dan ook twee passen van bijna 5000 meter.
De volgende keer horen jullie hoe het ons vergaan is.
 
 
Arequipa, 6 november
 
Arequipa zullen somigen denken, dat ligt toch niet op hun route? Nee, dat klopt de plannen zijn wat veranderd.
We zitten dan ook al een paar dagen niet op de fiets en hebben een heel traject in de bus afgelegd.
 
We hadden al de hele tijd veel regen. Op zich is een bui niet erg, alleen hoe hoger we kwamen, des te meer ging het regenen. En nog verder de hoogte in veranderde de regen in hagel en sneeuw. De dag over de pas van 4850m was niet heel erg leuk. In de ochtend hadden we al een fikse hagelbui, maar goed, die haalde de stof uit de lucht. Alleen toen we boven op de pas kwamen en we de andere kant van de berg zagen, werden we niet blij. De lucht was pikzwart. Echt jammer, want het was supermooi, want er lagen allemaal meren. De lucht pikzwart, het leek wel avond, en al snel begon het te donderen en te bliksemen. De hagel en sneeuw volgden al snel. Op die hoogte word ik minder blij van onweer, dat is dan toch dichtbij, brrr. De laatste 20 kilometer legden we af in de storm. Dat het plaatsje waar we overnachtten visioenen van Centraal-Azie opleverde, hielp daar niet echt bij.
De volgende dag leverde het wel mooie plaatjes op die witte bergen. Die dag moesten we weer een pas over. Wij klimmen en klimmen. En we draaien een bocht om en de lucht is echt weer pikzwart. Die nacht zouden we ook moeten kamperen. Japs had er helemaal geen zin in. Wij een paar kilometer terug gereden naar het vorige plaatjes en daar op een bus gewacht naar Ayacucho. Die kwam al snel.
En in de bus was het droog......... Net over de pas begon het te regenen, we hadden anders dus weer een volle lading gehad.
 
Wij dus in Ayacucho eens bekeken wat het weer ging doen en daar bleef het slecht.
Ayacucho was trouwens wel de eerste stad in Peru die we echt heel erg leuk vonden. Een mooie plaza, mooie koloniale gebouwen. Het is ook de stad waar de heer Guzman van het Lichtend Pad zetelde en de stad is lang onveilig geweest voor toeristen. Het ligt ook in een uithoek, waar vanwege de slechte wegen minder vervoer is. Maar een mooie rustige stad.
 
We besloten daar om van onze oorspronkelijke route af te wijken, omdat we wel een poosje lekker weer wilden. Makkelijk besloten, alleen de afstanden in Peru zijn best groot, dat werd dus 22 uur bussen. Oeps.
Eerst de bergen uit naar de kust en door naar Nasca. Volgens mij waren we daar de enige toeristen die er zo snel mogelijk weg wilden. We waren ook voor het eerst weer terug op 600m, midden in de woestijn, dat was even wennen. Gelijk ook weer kakkerlakken en ander ongedierte, maar ook veel bloemen en vogels, bijvoorbeeld kolibries, leuke vogeltjes.
Toen door naar Arequipa, nog 12 uur bussen over de PanAmericana. Ik dacht altijd dat die hoofdweg langs de kust liep en een lange, rechte weg zou zijn. Niets is minder waar. De weg gaat op en neer en heeft heel erg veel bochten. De weg loopt door een lang niemandsland, ontzettend desolaat.
 
En eergisternacht zijn we in Arequipa aangekomen, de tweede stad van Peru. Als Ayacucho lief en klein is, dan is Arequipa de grotere zus: mooi, hip en trendy, maar ook stijlvol. We zitten hier ook zeker weer op de toeristentrail.
 
El Bolson, 3 januari 2013

Het is al even terug dat we iets geschreven hebben. Het loopt allemaal wat anders dan we van te voren hadden bedacht.Voor een groot deel mijn schuld, want ik vond het mulle zand in Bolivia en Chili te zwaar. En het vooruitzicht zo drie weken te ploeteren, maakten dat ik heb opgegeven. We hebben onze route toen helemaal aangepast en zijn naar het merengebied in Chili afgereisd.

In Bolivia en Chili wel hele mooie bergen gezien. De Sajama-vulkaan, de meren bij Chungara met roze flamingo's, Paranicotta en toen gaf ik het op. We zijn toen in 1 dag afgedaald van 4000 naar 300 meter, van Putre naar Arica aan de kust. daar vervoer geregeld en toen doorgereisd naar Temuco. Fikse overgangen.

Hier in het merengebied is het heel groen en dat betekent ook veel regen. Dat hebben we dan ook gehad, hoewel het niet echt hoorde volgens de Chilenen, maar ook hier verandert het klimaat. Sinds 3 dagen een geweldige overgang van weer. Het is nu droog en heet.

Veel meren dus hier, zoals de naam ook al aangeeft. Mooi fietsen tussen de meren in Chili, de 7 merenroute in Argentinie met als topper het Traful-meer. En na de toeristische stad Bariloche, bekend van de chocolade en het ijs, allebei overheerlijk, zitten we nu in El Bolson. De hippie-hangout van Argentinie.

Onze feestdagen waren niet spannend, maar we hadden ze nog nooit eerder doorgebracht, wildkamperend, dus in de tent op een mooie plek in de natuur.

We gaan nu weer op weg naar Chili, via Los Alerces, nationaal natuurpark met bomen die bijna 3000 jaar oud zijn en natuurlijk met meren......

Jullie allemaal nog de beste wensen voor 2013. Tot over een paar weken.
 
Deil, 6 februari
 
Ja, we zijn weer thuis. Na 5000 kilometer zit het er op.
Deze keer niet heel veel geschreven. Er waren minder internetmogelijkheden en wifi was niet overal even stabiel.
De laatste weken zijn snel voorbij gegaan. Die weken hebben we ook nog fantastisch weer gehad om te fietsen.
 
Vanuit El Bolson zijn we naar Los Alerces gereden. Een geweldig mooi natuurpark. We zijn hier (net als de vorige keer dat we daar waren) helemaal weggespoeld. Er zit daar een laag punt in de bergen, waardoor alle wolken er daar precies overheen kunnen komen. Maar het is wel een mooi park.
Door naar Chili via Futalufeu. Een erg mooie route via het Yelcho meer. Via deze route kom je uit op de Carretera Austral, de weg die helemaal richting het zuiden van Chili loopt. Hier kwamen we voor het eerst ook heel veel fietsers tegen, want het was precies het goede seizoen om daar onderweg te zijn.
Wel grappig, is dat we het enige stel fietsers dat we in Peru zijn tegen gekomen, ook daar weer tegenkwamen.
 
We hebben maar een klein stuk van de carretera gefietst, omhoog naar Chaiten. Chaiten is een paar jaar geleden uitgebreid in het nieuws geweest, toen daar een vulkaan op uitbarsten stond. Het plaatstje functioneert weer, maar er ligt nog heel veel as. Er is nog heel veel van het rampgebied te zien. In Chaiten hebben we de ferry naar Chiloe genomen. Daar hebben we het 'kerkenpad' gefietst: er staan allemaal mooie, oude kerkjes.
 
En via Puerto Montt zijn we rond het meer bij de Osorno-vulkaan gefietst. Constant een paar witte toppen in het zicht, mooi. En toen weer door richting Bariloche.............
Daar eindigde onze fietsreis. En naar een paar dagen daar en in Buenos Aires eindigde onze reis.
 
Een aparte reis, veel gezien, veel anders gelopen dan verwacht, ook zeker genoten en lekker kunnen fietsen.