Deel Great Divide en geweldige natuurparken

Salt Lake City, 26 juli

Van grizzlies naar ratelslangen en van een koufront naar een hittegolf...........

We zijn aangekomen in Salt Lake City, het mekka van de mormonen. En er is hier werkelijk geen klap te doen. Wat een ongezellige steden in de VS. Gelukkig kunnen we hier wel goed eten. Culinair gezien is dit zeker niet onze beste reis geweest.

Na Jackson volgde onze makkelijkste fietsdag deze reis. De kloof waar we door wilden, was niet afgesloten, hij hing alleen vol met smog. Die 92 kilometer fietsten we in 4 uur. Die dag erna deden we over hetzelfde aantal kilometers 2 uur langer. We hadden een binnendoor route gevonden, weg van het verkeer, want door de afgesloten wegen, reed er nu meer verkeer op die route. Google earth had niet laten zien, dat de tweede helft van de route beroerd gravel was. Mooi qua natuur en amper verkeer, maar pittig dagje. Het werd ook steeds heter. Een hittegolf hier in de VS met temperaturen op de 40 graden.

Daarna volgde nog een dag langs het Bear-meer. Een vakantiebestemming voor de mensen in Utah en Idaho. Want na 1 nacht in Idaho reden we Utah in. Een steile klim en daarna een lange afdaling van 50 kilometer naar Logan door een hele mooie kloof. De twee dagen daarna waren niet heel spannend meer qua fietsen. Bewoond en stedelijk gebied langs het Salt Lake meer. 

En het fietsen zit er nu op. 2800 kilometer op de teller, geen enkele lekke band, bijna 30.000 meter geklommen, 35 dagen (157 uur) op de fiets gezeten. Overige statistieken zal ik jullie besparen. Maar we hebben een mooie reis gemaakt. Een makkelijke reis, alles goed georganiseerd hier, makkelijk dingen te regelen. Mensen vriendelijk en toegankelijk. Qua natuur fantastische dingen gezien, cultureel en culinair minder interessant, maar dat wisten we al van te voren. Beren en bizons zijn in het echt bijzonder imposant. En de hoeveelheid herten en eekhoorns die we hebben gezien, zijn niet te tellen. Vooral herten blijven toch leuk om tegen te komen.

Straks nog de fietsen inpakken en dan vliegen we morgen naar Denver, waar we nog 1 dagje in onze vijfde staat in de VS verblijven.

Als we thuis zijn, dan zet ik foto's op de site. Tot binnenkort!


Jackson Hole, 20 juli

Wij begrijpen nu goed waarom de grizzlies zo graag in Yellowstone wonen. Wat een spectaculair stuk van onze wereld! Vanuit Cody moesten we de eerste etappe inkorten, omdat er verschillende campings gesloten waren voor mensen met een tent, vanwege berenactiviteiten. Een dag later konden we dan toch echt Yellowstone inrijden. Eerst door de Wapiti-vallei, de Sylvan-pas over en toen afdalen naar het Yellowstone-meer.

Wat een wonderlijke natuur, af en toe leken we in The Lord of the Rings rond te lopen. Van mooie watervallen, kloven, modderpoelen tot geweldig gekleurde heetwaterbronnen. Af en toe bizar hoe helder dat water in zo'n bron is, je kreeg echt zin om erin te springen. En ja het was er druk en het is er commercieel, maar wat bijzonder!

We hebben de grote ronde gefietst in Yellowstone en alle verschillende gebieden daar gezien. Het meeste indruk maakte toch wel het gebied met de geijsers. En we hadden mazzel bij de Old Faithfull. Die hebben we actief gezien. Mooi hoor, wat kan de natuur toch indrukwekkend zijn.

Geen beren meer gezien, maar wel bizons, imposante beesten, vossen en allerlei soorten vogels.

Daarna zijn we door naar het Teton-park gefietst. Dat is maar heel klein, maar de bergen zijn erg mooi, heel grillig en ze liggen om een mooi meer. We hadden daar een beetje pech, want vanwege bosbranden hing er nogal een smog, dus het was niet helder.

Qua natuur hebben we echt kunnen genieten afgelopen week van een uniek stukje van deze wereld. De Indianen hadden het al vlot gezien en het is dus al 100 jaar een nationaal park. Geweldig dat iemand toen al heeft bedacht dat dit beschermd moest worden.

Nu zijn we in Jackson Hole en beginnen we aan onze laatste etappes naar Salt Lake City. Morgen weer op de fiets. Vandaag nog even genieten van de luxe van een gewoon bed en een warme douche. En van ijsjes, want die kunnen ze hier geweldig goed maken. Even nog kijken wat de route gaat worden, want vanwege de bosbranden zijn er nogal wat wegen afgesloten. En we hoorden dat ook de weg die wij willen nemen, door de Snake-canyon afgesloten is of is geweest.


Cody, 11 juli

Vandaag een dag in Cody. Er staat een wind waar niet tegenin te fietsen is. We zijn hier in de thuisbasis van Buffalo Bill aangekomen. Wyoming, onze tweede staat in de VS. Plannen zijn wel wat veranderd sinds het vorige bericht. We hebben de Great Divide verlaten. We kwamen namelijk beelden tegen van de Beartooth Highway, de hoogste weg in de noordelijke Rockies, wordt hier omschreven als zeer spectaculair. En we kunnen inmiddels vertellen dat die ook erg mooi is.

Na Whitefish een stuk van de Great Divide opgepakt naar Bigfork. Daar was het heel druk met het 4th of july weekend. Ik had verwacht dat het een soort Koningsdag zou zijn, maar dat is echt niet het geval. Het was compleet uitgestorven in de stad, het zijn echt familiedagen dan. Langs het Flathead Lake zijn we richting Missoula gereden over de rollende heuvels van Montana. In Missoula hebben we een Greyhound bus gepakt richting Billings om zo aan de oostkant van Yellowstone te komen.

Daar zijn we vertrokken richting Red Lodge en we zagen de bergen al in de verte opdoemen. Die dag daarna begon de Beartooth, dat was onze langste klimdag. Van 1550 meter naar 3350 meter met een leuke valse top aan het einde. Na 60 kilometer en bijna 2000 klimmeters waren we er, de Beartooth pas. Een heftige dag. Heel mooi, spectaculair en pittig. Zeker de laatste 10 kilometer, want daar hadden we de wind tegen. Koud, brrrr...............

Een stuk afgedaald en daar aan het Beartooth meer gekampeerd. De dag erna een kort stuk gereden, nog geen 40 kilometer, maar het was wat ver om in een dag naar Cody te rijden. Dat hebben we gisteren gedaan, via de Chief Joseph Byway. Heel erg mooie route, weer veel klimwerk, maar zeer de moeite waard. We hadden minder mazzel met het weer. Veel regen en hagelstenen zo groot als knikkers, we hebben onder ons grondzeil van de tent staan schuilen. Maar op het juiste moment, op de Dead Indian pas, trok het open en hadden we mooi uitzicht. Spectaculaire natuur hier. Daarna door naar Cody, een plaatsje opgericht door Buffalo Bill. Eigenlijk geen echte leuke plaats, maar het weer was zo slecht vanmorgen dat we toch maar gebleven zijn.

Dus de kleren zijn inmiddels weer gewassen, de tent en slaapzakken zijn weer droog. De tassen zijn weer gevuld met eten en morgen gaan we op weg naar Yellowstone via de Wapiti-vallei.

Whitefish, 1 juli

Inmiddels zijn we in Montana in de Verenigde Staten aanbeland. Na Canmore hebben we een doorsteek gemaakt langs het Spray-meer. Daar zagen we onze eerste grizzly. Die was toch best groot. Op de camping in Boulton hadden we een vos aan de tent. Daarna via de Elk-pas naar Elkford. Twee heftige fietsdagen, maar erg mooi. De tweede dag hadden we ook heel mooi weer. De dag daarna wilden we naar Fernie. Wij op weg, pas beklommen en de afslag net genomen, komt er een fietser terug gereden. De weg langs de rivier, deel van de divide, was weg geslagen. Hij had zijn afdaling weer omhoog kunnen rijden. Hadden wij even mazzel dat we hem op dat moment tegenkwamen....

We zijn toen via de grote weg naar Sparwood gereden. Het is daar een gebied met veel kolenmijnen en in Sparwood staat een gigantisch grote truck met hele grote wielen. Moesten we natuurlijk net als alle andere fietsers wel even mee op de foto. En door naar Fernie. Dat is een leuk plaatsje. In winter een echt ski-gebied. Nu vooral nat. Toen we de volgende ochtend wakker werden, stond het geweldig te plenzen. Nog maar een dagje Fernie met goede koffie en scones dus.

Dat was ook onze laatste echt slechte dag trouwens, qua weer dan, ik werd nog een dagje ziek. De volgende dag via Elko naar Eureka. We reden mis en hadden een niet zo'n fijne weg, maar wel een hele leuke ontmoeting met een jongen uit Australie. Dat was zo leuk, dat we 1,5 uur hebben zitten kletsen. 's Middags wel door naar Eureka. De grens over bij Roosville: Canada uit en de VS in. Eureka dus. Voor mij wat minder Eureka, want wat we die avond in het restaurant gegeten hadden, kwam er die nacht net zo hard weer uit. De dag erna was ik niet heel veel waard en zijn we maar een klein stukje verder gereden naar mooie Cabins. Dat was een relaxte dag.

Amerikanen zijn toch wel heel anders dan de Canadezen. Zeer trots op hun 'God's made country' en ook een stuk luider. Wat Canada betreft: wij begrijpen heel goed dat mensen daar naartoe emigreren, erg prettig qua sfeer en mensen, heerlijk relaxed.

Wij hadden besloten om het Glacier-park in te rijden, omdat daar de weg naar de zon loopt. Die route wilde we daar rijden, wordt als een van de mooiste wegen van de VS beschouwd. Eerst via een mooie route naar Polebridge aan de rand van het park. Daar hebben we in een tipi geslapen bij de jeugdherberg. Grappig.

En toen het park in. Fietsers mogen alleen voor 11 uur 's ochtends de route omhoog rijden of na 16 uur in de middag, omdat de weg te smal zou zijn. Via Apgar aan het McDonalds-meer naar de camping gereden. En de volgende ochtend begonnen we de 40 kilometer klim om 6 uur. En inderdaad, dit was een hele mooie route! De dag erop hebben we hem vanaf de andere kant weer gedaan, nu maar 26 kilometer klimmen. Klinkt heel lang, maar de stijging was heel geleidelijk, dus was relatief makkelijk. Maar super, qua watervallen, bergen, groen. Alleen dat die weg gevaarlijk smal zou zijn, ach ja, we hebben gevaarlijkere wegen gereden. Onderweg ook weer een grizzly gezien, groothoorn geiten, hele grote marmotten en een moose-mama met baby. Mooi hoor.

En vandaag naar Whitefish gereden om de route van de divide weer op te pakken. En het is nog even de vraag hoe dat gaat, want die route loopt door een gebied waar gisteren een fietser (park-ranger) door een grizzly is gedood en nu is dat gebied afgesloten. We gaan het meemaken.

Canmore, 19 juni

We hebben de afgelopen vier dagen de Glacier Parkway en de Bow River Trail gereden. De eerste dag vanuit Jasper viel zwaar. Fietsen voor het eerst weer zwaar opgetuigd, daar hangen weer wat kilo?s aan. Dus we kwamen niet heel ver. Ook het eerste klimmen begon weer met de volle fiets. Bovendien was het koud en bewolkt en regenachtig. Bij Sunwapta Falls hebben we toen ons kamp opgemaakt. De dag erna was 50 kilometer klimmen naar de Columbia Icefields. Echt een mooie route. De klim ging goed. We zagen ook een beer oversteken.....

De Columbia Icefields liggen op net geen 2100 meter. Daar was het een geweldige kermis. Er stonden meer dan 50 bussen en dan rekenen we nog geen eens alle campers en personenauto?s. Druk daar dus. Er stond daar een gemene ijzige wind en het was fijn om daar even wat warms te kunnen drinken. En we hebben een mooie blik op de gletsjer kunnen werpen, voordat de bewolking erin trok. De volgende 50 kilometer naar Saskatchewan Crossing gingen een stuk makkelijker. De avond daar was mooi. En we zagen alle bergen. Fantastisch, hoe een beetje zonlicht het allemaal toch net een stuk mooier maakt.

De derde dag begon fantastisch. Zon! De klim omhoog was mooi. We zagen weer twee beren, deze waren aan de kant van de weg aan het eten. Dat was toch wel dichtbij, dus ik was blij dat ik achter wat auto?s langs kon rijden. De klim was deze keer nog geen 40 kilometer, mooi geleidelijk. En even na de klim lag een mooi meer met een lodge. Daar gingen we wat drinken en lunchen. Mooi bij een meer en een gletsjer. Geweldige plek. In de tussentijd trok de lucht weer helemaal dicht. De rest van de dag op weg naar Lake Louise was het minder qua weer. En vijf kilometer er vandaan kwam het uit de lucht. Zo hard, dat we maar naar de jeugdherberg zijn gegaan. Gelukkig nog een kamer daar, want het is hier druk.

En vandaag zijn we naar Canmore gereden. Een mooie rustige route naar Banff. Vandaag wel herten en een vos gezien. En een dag met wat minder klimmen. Ook fijn voor de beenspieren. Want de afgelopen vier dagen stond er elke dag meer dan 1000 meter op de hoogtemeter.

Canmore is een grappig plaatsje. Zon schijnt hier weer en heerlijk naar buiten. Mensen zijn hier trouwens erg vriendelijk. Iedereen maakt een praatje. Fijn ook om je gewoon een keer goed verstaanbaar te kunnen maken.

Morgen beginnen we aan de Divide. Eerst richting Sparwood en dan door naar de grens met de VS.

Jasper, 15 juni

Zo, een enerverende dag gehad vandaag. Een dagtrip gemaakt naar Maligne lake. De eerste kilometers en hoogtemeters gemaakt. Direct ook een zwarte beer gezien, een groot mannetjes hert en een camper die verongelukte. Dat laatste was minder geslaagd, maar gelukkig stapten de mensen en gezond uit, maar die camper wilde niet meer rijden. Van zon tot sneeuw vandaag. Het is hier nu redelijk fris, maar het schijnt de komende dagen beter te worden. Morgen vertrekken we richting Banff. De route hebben we al met de bus gedaan vanuit Calgary en nu fietsen we hem terug. In Banff starten we dan met de great divide route.

De fietsen doen het goed. Onze benen voelen nu wat zwaar, maar misschien ook niet heel slim om direct 100 kilometer te gaan rijden en 1200 meter te klimmen. Komt vast wel goed. 

Na onze ontmoeting met de beer vanmorgen, toch maar even berenspray gehaald. Hopen hem niet nodig te hebben.

Het verhaal wordt vervolgd.

Deil, 24 februari

Dit jaar gaan we naar een continent waar we nog niet eerder gereisd hebben: Noord-Amerika.

In juni vliegen we naar Calgary om dan vanuit Jasper naar Banff te fietsen en daar te starten met de Great Divide.
Een lange onverharde route, die start in Banff in Canada en loopt tot Antilope Wells aan de grens met Mexico. Deze route zigzagt over de Continental Divide en voert voor 90% over dirt- en ?gravelroads.
 
Onze eerste kennismaking met Amerika wordt genieten van de natuur, het weer, de rust en de leegte. Fietsen door woestijnen, prairies, hooggebergtes, bossen, wildernissen, riviervalleien en ruige ravijnen.
 
We zullen in zeven weken de grens met Mexico niet halen, maar de diversiteit in de natuur zal er niet minder om zijn!