Bangladesh

30 november: Na 10 dagen het land weer uit

We hebben 10 dagen gefietst door het land waar meer water door heen stroomt dan door Europa. Zowel de Ganges als de Brahmaputra (ontspringen allebei bij Mt. Kailash in Tibet) stromen door Bangladesh. Na 10 dagen vonden wij het wel genoeg in dit volgens de UN meest corrupte land ter wereld. Nu hebben wij niet veel van die corruptie gemerkt, maar wij vonden het er niet fijn om te fietsen.

Op dit moment is dat geen land voor ons. Het is best mooi. Het is heel erg groen, op zich weinig bos, maar wel veel bomen. Elk stukje land wordt gebruikt voor akkerbouw. Overal zie je ook mensen op het land bezig. In een goed jaar hebben ze bijvoorbeeld ook drie rijstoogsten.

De mensen zijn meestal wel vriendelijk, maar het is overal druk, overal zijn mensen, nergens rust.

Het verkeer is compleet gestoord. Je wordt constant gesneden en van de weg gereden. De hoofdwegen, waar het echt gevaarlijk is om te fietsen, zijn redelijk makkelijk te vermijden. Er zijn veel zeg maar b-wegen, een soort veredelde fietspaden. Daar fiets je tussen de karren en riksja's, maar zelfs de vinden het nodig om je te snijden.

Je kunt ook nergens stoppen zonder een complete menigte om je heen te verzamelen. Echt, waar je ook stopt, binnen 3 minuten staan er minstens 60 mensen om je heen. En die staan alleen maar te staren. Er wordt niets gezegd, alleen maar kijken. Als we in ons nakie en met blauwe smurfenmuts op door Amsterdam zouden rijden, zouden we minder bekijks hebben. Waar we ook stopten met de fiets, nooit waren we alleen.

Op een gegeven moment kochten we wat bananen. En we keken om ons heen en Jasper telde snel: 75 mensen.

Ook het geroep en geschreeuw vanaf de kant en het constante aandacht vragen vonden we niet zo prettig. Het ligt waarschijnlijk ook voor een groot deel aan onszelf, een beetje aandachtsmoe waarschijnlijk. Maar we wilden daar niet verder fietsen. Dus we zijn India weer ingereden en gaan nu alsnog naar Darjeeling en Sikkim.

Voordat we Bangadesh uit mochten, ondervonden we nog wel een mooi staaltje bureaucratie. We kwamen bij de grenspost aan en we hoorden daar dat we een 'departure tax' moesten betalen. Nu hebben we dat nog nooit ergens hoeven betalen als we over land een grens overstaken, maar we mochten het land niet uit als we niet betaalden. We moesten dan wel 2 kilometer terug fietsen naar een bank om daar te betalen. Die bank bleek nog niet open te zijn. Wij eerst wat gaan drinken, maar toen we terug kwamen, was die bank nog niet open. En die zou die dag dus ook niet meer open gaan, want het was vrijdag. Bangladesh is een moslimland en in die culturen is de vrijdag een vrije dag. Dus we konden niet eens betalen. Nee, we willen hier weg!! Uiteindelijk heeft iemand van een winkel aan de overkant een persoon van die bank geregeld, zodat we alsnog konden betalen en het land uit mochten.

Een volgend bericht komt waarschijnlijk uit India (of de plannen moeten weer wijzigen.....).