JordaniŽ

18 april: Het dieptepunt van onze reis

In Jordanie hebben we het letterlijke dieptepunt van onze reis bereikt. De Dode Zee ligt namelijk 400 meter onder zeeniveau! En natuurlijk moesten we daar heen, we wilden ook wel een drijven op het water.

Op 3 april zijn we in Aqaba aangekomen. We hebben daar even twee dagen rustig aan gedaan. Even bijkomen van de jetlag, wennen aan de warmte en aan het nieuwe land. Aqaba ligt aan de Rode Zee. Daar hebben we ook even in gesnorkeld. Alleen we waren daar op een vrijdag, de vrije dag hier, dus het was beredruk. Grappig om te zien, allemaal vrouwen in lange zwarte gewaden op het strand.

De eerste indruk van Jordanie was die van een grote zandbak. In eerste instantie dacht ik dat Jordanie redelijk vlak was, maar dat is absoluut niet het geval. Er zijn hier toch nog redelijk wat bergen.

Vanuit Aqaba zijn we naar Wadi Rum gefietst, een mooi woestijn gebied. We hebben daar 1 dag gelopen en over rotsen geklauterd. De andere dag hebben we samen met nog een stel een jeeptocht gemaakt naar de grens met Saoede Arabie. Dit echt de mooiste woestijn die we gezien hebben, fantastisch mooie bergen, allemaal verschillende kleuren, erg indrukwekkend.

Daarna zijn we naar Petra gefietst. We fietsen eerst een stuk over de woestijn-hoofdweg. Maar zodra we de konings-hoofdweg opdraaiden werd het een stuk mooier. En als je aan de afdaling naar Petra begint, heb je een geweldig uitzicht op de bergen waar Petra in ligt, maar je ziet dan nog niets.

Er zijn drie hoofdwegen van noord naar zuid in Jordanie. De woestijn-, de konings- en de dode zeeweg. De tweede wordt door de meeste fietsers gefietst.

Petra, de oude stad, is natuurlijk de toeristische trekpleister van Jordanie. Je loopt deze stad binnen door een kloof van meer dan een kilometer lang. De spanning wordt zo goed opgebouwd............. En het is ook te gek. We hebben daar twee dagen rondgelopen. Je hebt er fantastische uitzichtpunten over het gebied. Het is daar groots, onbeschrijflijk mooi.

Daarna zijn we naar het natuurreservaat van Dana gefietst. Daar hebben we ook een dag rondgelopen. Een mooi reservaat, maar vooral Dana zelf vonden we ook leuk. Een heel oud plaatsje, waar je via een hele steile weg (af en toe 20%) komt. Jullie begrijpen dat we er via dezelfde weg ook weer uit moesten. Het was maar 3 km fietsen, maar die kostten wel een half uur hard werken.

Daarna hebben het kruisvaarderskasteel van Karak bezocht. Er was niet heel erg veel van over, maar het uitzicht over de omgeving was erg mooi. We konden ons goed voorstellen dat het kasteel hier vanuit strategisch oogpunt gebouwd was.

En toen zijn we afgedaald naar de Dode Zee. Een zee met een zoutgehalte van 30%. We hadden al gehoord dat zwemmen echt niet gaat, maar het is vreemd om dat zelf ook te ondervinden. Drijven is er echt de beste optie. Ik had verwacht dat het lopen in dat water ook zwaarder zou zijn, maar dan merk je dus niet. Het is alleen minder prettig als je wondjes hebt, die worden goed uitgebeten.

En toen door naar Madaba, waar we nu nog zijn. Dat was een lange, zware klim omhoog, maar we hadden eigenlijk de hele tijd uitzicht over de Dode Zee en Israel. Dat maakte het weer helemaal goed!

In Madaba wonen veel Christelijke Jordanen. Hier hebben we dan ook enkele Grieks-Orthodoxe kerken bezocht voor de mooie mozaieken.

We vinden Jordanie erg mooi. Het is erg afwisselend qua natuur. Er zijn mooie bergen. Het is een mooi fietsland. De wegen zijn regelmatig steil en het gaat goed op en naar, maar de afstanden zijn in verhouding klein, dus het fietsen is niet al te zwaar.

We zijn hier dan ook al verschillende andere fietsers tegen gekomen. We vinden dat hier trouwens echt veel toeristen zijn. Er reizen hier veel groepen rond, nu is dit ook het hoogseizoen voor hier.

De mensen zijn over het algemeen erg vriendelijk hier. De mannen zijn wel echt 'hanen'. Ik (Ilse) ben wel leuk genoeg om iets tegen te zeggen, maar als het echt ergens om gaat, dan wordt Jasper aangesproken. Het is ook hier in Madaba voor het eerst dat we meer vrouwen op straat zien. En dan zeker vrouwen die zonder hoofddoek lopen.

Wat hier minder leuk is, is dat jonge jongens graag stenen gooien naar fietser. Nu hadden we dat al gehoord en waren we daar op voorbereid. Maar toch, de eerste keer was het toch vreemd. Maar we hebben nu een goed tactiek. Je ziet ze namelijk eigenlijk elke keer wel die stenen oprapen. Jasper pakt nu ook stenen en dreigt ook te gooien. Tot nu toe nokken ze elke keer. Maar dit is een vreemde gewoonte. Het ergste is het rond de tijd dat de scholen uitgaan en de jongens in groepjes op straat lopen.

Iets anders is dat ze graag overprijzen en dat gaat soms erg ver. Dus een enkele keer komen we met een lege tas uit een winkel, omdat de prijzen die ze vroegen echt niet klopten.

Nog even wat over het eten hier. Dat is zeker niet slecht, maar niet erg divers. Ze hebben vrij weinig groenten. Ze eten veel kikkererwten en maken daar vanalles mee. Ze hebben wel goed brood en yoghurt. En Jasper wordt ook nog blij van de kebabs en de shoarma.

Nou, dat was een lang verhaal deze keer. We gaan morgen op weg naar Amman en het noorden van Jordanie.