Laos

17 februari: Op weg naar de Friendshipbridge

In Luang Prabang zijn we wat langer gebleven dan gepland. In eerste instantie omdat we nog niet weg wilden, omdat we Luang Prabang zo leuk vonden, maar daarna werden we allebei ziek. Maar na een week pakten we toch de fietsen weer en vertrokken we richting Vang Vieng. Dat waren een paar stevige fietsdagen. Er lagen een paar lekkere heuveltjes, die vielen niet mee. Zeker niet na een paar dagen 'durchfall', zoals de Duitsers zo mooi zeggen. Maar de omgeving was heel erg mooi. We fietsen door een mooi karstgebergte.

Na drie dagen klimmen en dalen kwamen we aan in Vang Vieng. Oeps, dat was even schrikken. Dat was nog eens veranderd. Maar ook het soort toerisme dat het nu trekt: sommigen liggen de hele dag in een restaurant voor de tv oude aflevering van Friends te kijken, 's ochtends vroeg al en oja, die restaurants, daar kun je dus liggen op bedden om tv te kijken. We hadden nog niet eerder zoiets gezien.

Maar als je de rivier over ging en daar ging lopen of fietsen, dan merkte je niets meer van dat alles en was het weer heel mooi.

Ik weet ook weer dat spelonkelogie dus niets voor mij is. We gingen naar wat grotten. En in eentje kregen we een gids mee, die leidde ons wat verder rond. Op een gegeven moment moesten we op onze buik tijgeren om door een opening te kunnen. Hier hadden we niet om gevraagd........... Wat waren we blij toen we een uur later weer buiten stonden (pikzwart).

Hier zouden ze een tourgroep met dikke Amerikanen eens naar toe moeten sturen. Hihi.

Na Vangvieng doorgereden naar de hoofdstad Vientiane. Dat is veel drukker geworden dan de laatste keer dat we daar waren, maar je hebt nog steeds niet het idee dat je in een hoofdstad bent (maar ze hebben nu in ieder geval wel asfaltwegen). Er zitten daar veel expats en daardoor zijn er veel Frans georienteerde restaurantjes. Eventjes genoten van een heerlijke salade. En daarna gingen we weer over op de rijst, want we reden door naar Thailand.

Lees dus daar verder.

30 januari: We zijn in een andere wereld beland

De laatste paar dagen in China waren mooi. Groen, heerlijk weer, 's avonds lekker buiten eten. Heerlijk. Maar inmiddels zijn we een week in Laos. Zodra we de grens over gingen, hadden we het idee in een andere wereld te zijn aangekomen. Het is hier rustig, kalm, de mensen zijn relaxed. Geen lawaai meer van de Chinezen. Geen toeterende auto's meer. Het is stil en je wordt hier 's ochtends wakker van de haan en de kippen. Ook veel minder verkeer en ze houden hier ook rekening met jou als fietser. Wel even een verademing.

Het verschil was ook gelijk te zien. Aan de Chinese kant allemaal betonnen gebouwen, allemaal luxe en nieuw. En in Laos houten gebouwtjes en krotjes.
We hebben hier 10 jaar geleden ook gereisd, dus we waren benieuwd wat we nog zouden herkennen. In Luang Namtha, de eerste plaats waar we stopten, herkenden we nog heel erg veel. Er kwam weer vanalles naar boven. Maar er is ook heel veel veranderd. Het is wat toeristischer geworden en daardoor hebben ze op sommige plekken zeker meer geld gekregen en daardoor hebben de mensen het ook duidelijk wat beter.
Dat geldt niet voor de dorpjes die je onderweg tegenkomt, daar is het leven volgens ons nog steeds hetzelfde.

Wat ook prettig is, is dat er wat meer asfalt ligt als 10 jaar geleden, maakt het fietsen een stuk makkelijker. En er zijn veel meer guesthouses, dus je hebt meer keus.

Het is leuk om hier te fietsen, mensen zijn heel enthousiast.Als je door een dorpje rijdt, gaat er een kreet 'falang' door het dorpje en alle kindjes komen naar de weg gerend om te zwaaien en 'sawadee' te roepen. Zo moet Maxima zich ook ongeveer voelen........... (als ze dus in de koets door Den Haag rijdt).
We zijn vanuit Luang Namtha naar Meuang Sing gegaan. Daar hadden ze een geweldige ochtendmarkt. Wij 's ochtends vroeg op om daar naartoe te gaan: geen markt......... Wij toch wel teleurgesteld. Bleek die gelukkig alleen te zijn verplaatst. Was nog steeds mooi.
Daarna zijn we via Oudomxai naar Pakbeng gereden. Een weg die door een mooi oerbos slingerde. De weg ging redelijk op en neer, allemaal steile Grebbebergjes, maar geen lange klimmen zoals in China. Vanuit Pakbeng hebben we een boot over de Mekong genomen naar Luang Prabang. Bij de boot was het even schrikken, want er waren zo ontzettend veel toeristen. We zijn er nog niet eerder zoveel tegen gekomen. Het is dan ook hoogseizoen hier. Maar op de boot was het ook wel weer leuk om met andere toeristen te kunnen kletsen.
En nu zijn we een paar dagen in Luang Prabang. Lekker luxe hier, allemaal westerse dingen, maar vooral ook een hele fijne sfeer. Leuk om hier te zijn in ieder geval. En ze hebben hier lekkere koffie, ja, dat schrijf ik, de theeleut. Ik ben hier aan de koffie. Niet heel veel, want ik sta gelijk op mijn kop van de cafeine, maar ik drink het hier wel; hele zachte, grondige koffie.

Overmorgen stappen we weer op de fiets. We gaan nu een rondje door het bovenste gedeelte van Laos rijden. We gaan daar wat kruiken bekijken en dan door naar Vientiane. Maar eerst nog wat 'watjes' bekijken hier in Luang Prabang en nog even een heerlijk chocoladetaartje halen bij de bakker.