Nepal

4 januari: Terug in Kathmandu

De ouders van Ilse zouden 21 december aankomen op het vliegveld van Kathmandu. Wij daar heen om ze op te halen. Het vliegtuig had drie uur vertraging, dus het wachten duurde wel even. Maar toen kwam het: de ouders zaten niet in het vliegtuig. Ze hadden zo veel vertraging opgelopen door het slechte weer in Europa dat ze de aansluiting in Munchen hadden gemist en daar een dag moesten wachten.

Een dag later konden wij gelukkig wel kussen en knuffels geven.

We zijn de eerste paar dagen in Kathmandu gebleven. Daar veel dingen bekeken, zoals belangrijke Hindu-tempels en Buddhistische tempels. Bij een tempel gingen we even lekker in de zon op een dakterras zitten. Daar dachten we te kunnen genieten van een stuk banketstaaf bij de koffie. Helaas, de apen die daar rondliepen, bleken ook van banketstaaf te houden. En ze waren erg snel.................... Drie van de vier stukken banketstaaf werden weg gegrepen door twee apen; ze waren nog kieskeurig ook, want de koek werd weg gegooid en alleen de spijs werd opgegeten. Gelukkig was er ook nog een kerststol..............

Daarna zijn we via Bandipur naar Pokhara gegaan. In Pokhara zijn we wat langer gebleven dan gepland, omdat er een staking van het vervoer was. De overheid had de benzineprijzen omhoog gegooid en er reden twee dagen geen bussen en taxi's. Die tijd hebben we gebruikt om wat te relaxen. Pokhara is ook een stuk rustiger dan Kathmandu; minder verkeer en minder toeristen. En het weer is er ook net wat aangenamer.

We zijn daar ook naar een uitzichtpunts gelopen. Het is nu namelijk wel de tijd van de heldere luchten en mooie uitzichten. We hadden vanaf daar dan ook fantastisch zicht op de Dhaulaugiri, het Annapurnamassief en de Machupuchare.

Na Pokhara zijn we nog naar Bhaktapur geweest, een oude stad vlakbij Kathmandu. Nog twee dagen in Kathmandu en toen waren de twee weken al weer voorbij. Gisteren hebben we de ouders van Ilse weer naar het vliegveld gebracht.

Wij zijn nu bezig met het volgende deel van onze reis. Jasper is onze fietsen iets comfortabeler aan het maken door dempers onder de zadels te plaatsen en nieuwe ergonomische handvaten op het stuur te zetten. En dan vliegen we morgenavond naar Hong Kong. We blijven daar een paar dagen en gaan dan nog een paar dagen naar Macao. En dan weer op de trappers........terug naar China. Ja, wij gaan terug. De belangrijkste reden daarvoor is dat we terug willen naar Tibet. We gaan eerst naar Hong Kong omdat we daar een halfjaar visum voor China kunnen regelen. Dan hebben we tijd genoeg om China dwars over te steken en naar Lhasa te rijden en om in Tibet te fietsen wat we willen. Hier begrijpen jullie vast ook al uit dat het nog wel even duurt voordat we terug naar Nederland komen. Maar in 2008 komen we echt terug, we weten alleen niet exact wanneer. Dat beslissen we pas later. Trouwens deze keer geen nieuwe foto's, die houden jullie te goed. Het plaatsen van foto's lukt namelijk al 2 weken niet.

De groetjes allemaal en tot horens.

30 november: Door de Terai

Vanuit Kathmandu hebben de route naar Daman genomen. Eerst rijd je een stuk over de grote weg. Daar hadden we de 'mazzel', dat er net een ongeluk gebeurd was verderop. Er was bijna geen verkeer, want dat werd allemaal tegen gehouden door de mensen die aan het onderhandelen waren over de schadevergoeding voor het slachtoffer.

Dan volgt er een afslag en dan fiets je over de eerste weg die richting India is aangelegd. De eerste dag was klimmen, klimmen en nog eens klimmen. Het was erg steil. Maar het was ook supermooi. Zodra we van de hoofdweg af waren, reden we tussen het groen. Een lange slingerweg naar boven. En we hadden mazzel. Het weer klaarde op en toen we bij het uitzichtspunt in Daman waren, hadden we dan ook mooi uitzicht over de Himalaya-range. Na de pas volgde een zeer lange afdaling naar de Terai: een dikke twee duizend meter naar beneden. We voelden de wind warmer worden tijdens het afdalen.

Die temperatuur was weer even wennen. De sandalen kwamen te voorschijn en Jasper kon de pijpen weer van zijn broek ritsen. Toen was het een paar dagen stampen naar de grens met India. Een lange rechte weg door de Terai. De eerste dag reden we nog door bos, maar daarna werd het een vlak en saai terrein. Er was wel veel te zien, want er lagen veel dorpjes aan de weg. Dit stuk van Nepal is vrij dicht bevolkt. De mensen zien er daar ook veel meer Indiaas uit dan wat wij ons voorstellen bij Nepalees. En op 18 november reden we India in. Lees daar verder.

10 november: Van Chuba's naar sari's

Op 3 november zijn we de grens bij Kodari overgestoken. We hebben nog nooit zo'n chaos bij een grens meegemaakt als hier. De hele weg werd opgevuld met auto's en trucks. Ze reden elkaar allemaal klem. Af en toe konden we er zelfs met de fiets amper tussendoor.

Ook bij het douanekantoor leek het een chaos, maar daar werkten ze toch heel efficient, want met een paar minuten hadden we het visum. We konden op de fiets stappen.

We daalden een heel eind af: naar 900 m. Het laagste punt sinds maanden!

Het was weer warm. We waren zelfs aan het zweten en Jasper kon zijn sandalen weer aan.

Binnen een paar dagen van de Tibetaanse, dikke yakwollen jassen (chuba's) naar de blote buiken en de sari's. Die overgang was groot. Van droge, bruine vlaktes, naar bos en rivieren. We hoorden weer krekels sjirpen en zagen vlinders vliegen.

Op het laagste punt hebben we overnacht. Toen was het nog één dag fietsen naar Kathmandu. Daar zat nog een stevige klim in, meer dan 1000m, maar het klimmen is nog nooit zo makkelijk gegaan als toen. Wat een zuurstof is er weer op deze hoogte! Niets geen gesnak naar adem.

Wat wel weer even wennen was, was al het verkeer, het getoeter en de uitlaatgassen. Na Dhulikel reden we de verkeersdrukte in. En het werd alleen maar drukker richting Kathmandu. Gelukkig hoefden we niet in de spits te rijden.

Nu zijn we dus een week in Kathmandu. We hebben hier de visa geregeld voor India en Bangladesh, onze volgende bestemmingen. En wat erg leuk is: het is hier nu Deepawali, het lichtjesfestival. Tijdens dit festival worden er beesten geeerd, zoals honden, omdat die de zielen leiden over de 'rivier van de dood'. En ook versieren de mensen hun huizen met allemaal lampjes, bloemen en bijvoorbeeld een mandala. Dit doen ze omdat de godin van de rijkdom, Laksmi, op bezoek kan komen. En ze bezoekt alleen de huizen, die zich op haar komst hebben voorbereid en goed verlicht zijn voor haar komst. Ja, en de komst van die godin wil je natuurlijk niet aan je neus voorbij laten gaan..........

We genieten hier even van alle voorzieningen. Maandag gaan we weer fietsen. We rijden dan naar het oosten van Nepal om daar Darjeeling en Sikkim in te gaan. Even terug naar de bergen dus.