Oezbekistan

20 juni: Salaam Aleikum!

Ja, dit kunnen we voorlopig blijven zeggen. Ook als we morgen naar Tadjikistan vertrekken.

We zijn nu drie weken geleden vertrokken vanuit Tashkent (hoofdstad Oezbekistan) richting Samarkand. Samarkand maakte veel indruk, daar heb ik de vorige keer al meer over gezegd. We waren dus ook zeer benieuwd naar Buchara. Het was drie dagen fietsen naar deze stad op de oude zijderoute. Ondertussen waren we er al wel achter dat Oezbekistan qua landschap niet heel interessant is. Dat bleek nu onderweg ook weer. We hebben onderweg wel voor het eerst gekampeerd. Dat mocht bij mensen in hun voortuin. Als we hadden gewild, hadden we zelfs bij deze mensen binnen kunnen slapen en kunnen blijven eten. Ja, het overgrote deel van de mensen is het super gastvrij.

Langs de wegen hier hebben ze allemaal 'chaichana's', dat zijn theehuizen waar je ook kunt eten. Vaak stoppen we daar om wat te drinken of te lunchen. Heel erg vaak krijg je dan thee aangeboden of iets te eten aangeboden.

Toen dus Buchara; mooie monumenten, geweldige minaretten en een fantastische moskee. Vroeger lag deze plaats midden in de woestijn, maar tegenwoordig is het redelijk groen rondom deze plaats. Wat ik interessant vond om te horen, was dat ze nog steeds niet weten hoe de turquoise tegeltjes vroeger turquoise werden gemaakt. De oude tegels verkleuren namelijk helemaal niet, terwijl de stukken die gerestaureerd zijn met nieuwe tegels wel verkleuren. En dat terwijl die oude tegeltjes vaak al meer dan 500 jaar oud zijn.

Vanuit Buchara hebben we een taxi genomen naar Khiva. Khiva ligt namelijk midden in de woestijn, er loopt maar 1 weg heen en die wilden we niet twee keer fietsen.

Het oude vestingsstadje Khiva is heel klein. Het oude gedeelte ligt binnen de oude stadsmuur, die vrijwel nog geheel in tact is. Het geheel is heel mooi bewaard gebleven en hier kun je je nog goed voorstellen hoe het vroeger moet zijn geweest met de karavaans die daar vroeger stopten.

We moeten wel zeggen dat de oude bezienswaardigheben in Oezbekistan vooral openlucht musea zijn. Het leeft er niet meer, zoals bijvoorbeeld in Iran of Marokko, waar de medressas en moskee nog worden gebruikt. Er hangt dus niet de orientaalse sfeer die we verwacht hadden. Wij hadden een iets te romantisch beeld van deze plekken

Vanuit Khiva wilden we terug fietsen naar Buchara, dat zou vijf dagen fietsen zijn, waarvan vier door de woestijn. De derde dag in de woestijn heb ik het opgegeven en heeft Jasper een lift geregeld. We kregen (met hoge uitzondering) een lift met een touringcar vol bejaarde Zwitsers. Het was die dag dik boven de 45 graden en er was niets geen schaduw. 's Ochtends om 6 uur was het al niet meer prettig in de tent. Wat wel fantastisch was in de woestijn is de sterrenlucht 's nachts, zo helder, zo mooi. Zo veel sterren zie je in Nederland nooit.

Vanuit Buchara zijn we weer naar Samarkand gefietst, wel via een andere route; nu beneden langs. Deze route was een stuk mooier. We zijn via Shaxrisabz gefietst, de geboorteplaats van Amir Temur (Timur de Grote). Dat is een mooie groene plaats, waar niet zo'n Russische sfeer hangt als in veel andere plaatsen. Daarna volgde de mooiste fietsdag in Oezbekistan. We moesten een pas over en we hadden mooi uitzicht over de vallei daar. De pas was niet extreem hoog, zo'n 1700 meter, maar het was onze eerste klimdag sinds Laos. Een poosje terug dus. Een mooie training voor Tadjikistan.

En nu zijn het de laatste dingen regelen voordat we morgen daar naartoe vertrekken. Daar gaan we weer de 'echte' bergen in. We gaan op zoek naar koeler weer, dat is wel lekker.

Tot horens vanuit Tadjikistan!

3 juni: Cultuurshock!

Nog nooit eerder hebben we zo'n cultuurshock gehad als hier bij aankomst in Tashkent. Wat een andere wereld, wat een ontzettend oostblok gebeuren hier; betonblokken, grauw, veel Russen. Eventjes heel erg wennen. Naast het Uzbeki wordt er ook heel erg veel Russich gesproken, daar kun je net zo goed mee uit de voeten. Erg lastig met het leren van de taal hier, want je weet niet altijd of ze nu Uzbeki of Russisch spreken. De belangrijkste vraag: waar we vandaan komen, kunnen we inmiddels wel beantwoorden.

Er lopen hier ook ontzettend veel verschillende mensen, veel etnische groepen: van Russen (ja, van die echte, die zo uit een James Bond film kunnen zijn gestapt) en Slavische mensen tot Mongolen en Koreanen. Zelden zo'n bonte mengeling van mensen gezien. Gelukkig zijn de meeste mensen wel heel erg vriendelijk.

Ook de magen hebben een geweldige cultuurshock te verduren. Van 8 maanden geweldig Aziatisch eten naar shlaslick en kebab en vette pilaf. Dat is zo ongeveer de variatie die er is. Er wordt bij elke maaltijd ook brood gegeten. Brood is hier zo ongeveer heilig. Dat moet ook altijd met de bovenkant naar boven neergelegd worden, als je het laat vallen moet je eventjes een kruisje slaan ofzo. Het brood is hier trouwens wel erg goed!

We werden allebei ziek in Tashkent. Japs was al ziek in Thailand: ontsteking van de holtes, dus hij was al aan de antibiotica. En mijn maag kon niet gelijk wennen aan het eten hier, dus ik ook aan de antibiotica.

Maar na een paar dagen zijn we toch eindelijk weer op de fiets gestapt. Dat was wel erg lekker. We hadden wel verwacht het iets koeler te hebben dan in Thailand, maar het is zeker zo heet. Alleen het is een vrij droge hitte, die is beter te hebben dan die met een hoge vochtigheidsgraad. In 4 dagen zijn we naar Samarkand gefietst. We zijn er al wel achter dat we het hier in Oezbekistan niet van het natuurschoon moeten hebben. Het is steppe-achtig, droog, vlak en saai. Maar de mensen onderweg zijn tof. Een dag schoten we maar niet op. De lunch duurde lang door het gesprek dat we hadden, we kregen de lunch daar aangeboden. Een uur laten kregen we thee aangeboden, het hield die dag maar niet op.

Onderweg hebben we in Yangiyer bij een theehuis geslapen. Dat was geweldig. Een zoon werd die dag 15, dat is daar speciaal, en daar werd een feestmaal voor georganiseerd. Wij mochten daar bij aanschuiven. Jasper bij de mannen (inclusief wodka) en ik bij de vrouwen. Was een erg gezellige avond. We werden erg verwend met allerlei lekkere hapjes, salades en natuurlijk pilaf.

En nu zijn we in Samarkand. Ik vond het in eerste instantie heel apart om hier rond te lopen. Ik heb er al zoveel over gelezen, veel boeken over in huis gehad. Samarkand speelt ook in Alexander de Grote een belangrijke rol; en dan lopen we daar dan. Wij vinden het best imposant: de moskee, de laan met alle mausolea en natuurlijk de Registan zelf. Allemaal bekleed met mooie blauw/turquoise mozaiken; wat een werk moet dat geweest zijn.

Wat ook geweldig is hier in Oezbekistan zijn de bazaars. Supermarkten kennen ze bijna niet, alles wordt op de bazaar verkocht. Een mooi gezicht al die stallen met kruiden, noten, gedroogd fruit, broden en alles wat je eigenlijk kunt bedenken. Geweldig om daar mensen te kijken.