Turkije

20 juni: Afwisselend en verrassend Turkije

Zelfs nu de witte broodsweken in Turkije voorbij zijn, blijft het een mooi en interessant land. Na Cappadocië zijn we naar Amasya gereden. De binnendoorroute via Bogazkale was erg mooi. In Bogazkale zijn hele oude Hitititie-ruines, maar we zijn een beetje cultuurbarbaren aan het worden, want we zijn ze niet eens wezen bekijken. Onze beschaving mag er dan wel aan ten grondslag liggen, maar we hadden even geen zin in nog meer 'oude stenen'. De Turken zijn helemaal weg van Amasya, wij vonden het eigenlijk wat tegen vallen. Dat kwam vooral omdat in het oude gedeelte van de stad niet meer geleefd werd. De plaats ligt wel heel erg mooi, aan een rivier, steil tegen de heuvels op.

Daarna zijn we naar Safranbolu gereden, zeg maar het Volendam van Turkije, alleen zonder de klederdracht. Dit vonden wij een mooie plaats. Allemaal mooie oude huizen in Ottomaanse stijl in een groene vallei. Het is echt gespaard gebleven van allerlei vormen van nieuwbouw, vrij zeldzaam hier in Turkije want het meeste is plat gegooid.

We vinden Turkije toch heel erg groen. Heel erg veel bomen, struiken en bloemen; velden vol papavers, stokrozen en allerlei soorten veldbloemen.

Eventjes over de wegen hier. Wegen aan leggen, is zeker niet de sterkste kant van de Turken. Er ligt meestal asfalt, alleen dat is van het grofste soort dat je maar kunt bedenken. En het is bijna overal hobbeldebobbel en lappendekens van opgevulde gaten, half afgebrokkelde vluchtstroken, zelfs bij nieuwe hoofdwegen.

We wilden eerst vanaf Safranbolu naar het oosten gaan fietsen. Toch hebben we dat plan veranderd toen we daar waren. Het weer was daar en in het oosten nog heel onstabiel, nog steeds sneeuw. En bovendien had Ilse niet veel puf meer. We besloten daarom eerst naar Istanbul af te reizen. Istanbul was erg tof. Een mooie oude stad met mooie monumenten, zoals de Blauwe Moskee, de Aya Sofia en het Topkapi paleis. Daarnaast is de ligging van de stad natuurlijk ook uniek; een stuk in Azië en een stuk in Europa. Was voor ons weer eventjes terug dat we voet op Europese grond hadden gezet.

In Istanbul hebben we ook de lekkerste maaltijd gegeten die we hier in Turkije hebben gehad: bij de Koreaan. Wij zijn niet echt kapot van de Turkse keuken en dan druk ik het nog voorzichtig uit eigenlijk. We vinden het toch zelden echt lekker. Het eten in lokale restaurantjes vinden we meestal saai, vet en smakeloos. Het zijn maar een paar gerechten die overal terug komen. Dat zijn een paar doorgekookte stoofpotten. En zoals soep: je kunt meestal alleen maar de linzensoep krijgen. Tot nu toe hebben we in Turkije maar twee keer tomatensoep kunnen krijgen. De kebabs zijn wel goed, maar elke dag kebab is ook saai. Kortom we koken wat vaker zelf.

Ze hebben hier wel geweldige kazen, yoghurt en broodsoorten. En we zitten nu in een geweldig seizoen voor het fruit, allemaal heerlijk zomerfruit: de kers, perzik, aarbei, meloen, abrikoos en nectarine zijn allemaal volop aanwezig. En voor de liefhebber van zoete toetjes is het hier ook een feest.

De Turken zijn zeker met eten niet multi-cultureel ingesteld, zelfs in Istanbul is er amper een buitenlands restaurant te vinden. Voor de rest is het trouwens ook niet echt multi-cultureel. Het land is best naar binnen gekeerd en vooral op zichzelf gericht. Je hoort en ziet hier op het nieuws en in de kranten toch ook vooral binnenlands nieuws.

Vanuit Istanbul hebben we de ferry naar Bandirma genomen. We zijn toen eerst naar het kleine eiland Bozcaada gereden. Dat is 1 van de 2 Turkse eilanden in de Aegeïsche zee dat bewoond is. Het eiland doet veel meer Grieks aan dan Turks. Er staan daar veel wit met blauwe huizen. Vroeger zaten daar ook veel Grieken, maar toen Turkije een republiek werd, is er een grote uitwisseling van mensen tussen Turkije en Griekenland geweest. En de mensen van het eiland moesten terug naar Griekenland. Toch was het sfeertje daar heel anders: wij kregen daar echt een vakantiegevoel.

Het weer was er erg goed. Lekker strand met een heldere zee en leuke terrasjes. En zo zijn we nog een stuk verder afgezakt langs de westkust. En nu zitten we in Ayvalik en daar pakken we vanavond de ferry naar Lesbos. Ja, we gaan toch nog een land aan onze reis toevoegen. We hebben besloten om in ieder geval ook op Lesbos en Chios te gaan fietsen.

Trouwens voor de voetballiefhebber: de Turken zijn ervan overtuigd dat Nederland Europees kampioen gaat worden. Ze zijn helemaal weg van het voetbal van het Nederlands elftal, hoewel de kranten natuurlijk helemaal vol staan van het feit dat Turkije zelf ook doorging naar de kwartfinale. Voor de liefhebber: nog veel kijkplezier.

21 mei: Alsof we op een andere planeet beland zijn..........

In Turkije werden we verwelkomd met een pikzwarte lucht. Wij schuilden maar even, maar de bui dreef mooi langs ons af. Toen we weer een paar honderd meter gefietst hadden, lagen er grote plassen op de straat. En langs de weg lag allemaal glas, dachten we, totdat we even goed keken: het bleken grote hagelstenen te zijn. Hadden wij even geluk gehad.

In Turkije werd het landschap al snel heel groen, veel bloemen en bomen. En overal zijn boeren op het land bezig. In Gaziantep zijn we een dag gebleven. Jasper kon op zijn verjaardag genieten van de beste pistachio-baklava 'ter wereld'. Maar wij konden het ijs in de volgende plaats nog meer waarderen. In Kahremanmaras hebben ze het lekkerste ijs van Turkije, zeggen ze. Je kunt dat ijs amper likken, het is een taaie substantie. Je moet echt van het ijsje af bijten. Er zit veel bindmiddel van een of andere wortel in, zodat het ijs niet snel smelt. En het levert inderdaad wel heerlijk ijs op!

In Gaziantep hebben we het plaatselijke museum bezocht. We zijn niet zo van de musea, maar deze was geweldig. Ze hadden er een van de beste mozaïeken die we ooit gezien hebben. Deze komen van Zeugma, een oude Romeinse nederzetting, die nu onder water staat vanwege een dam.

Vanuit Kahremanmaras zijn we richting Cappadocië gefietst. Een mooi traject, af en toe klimmen, af en toe dalen. We hebben een paar keer gekampeerd onderweg. Alleen die dagen hadden we wat pech met het weer. De laatste keer dat we kampeerden, waaiden we bijna de tent uit, zo'n storm hadden we. Maar overdag met fietsen hadden we toch redelijk geluk en we zijn niet heel vaak nat geregend.

Maar toen dus Cappadocië. Dat is echt fantastisch. We hebben af en toe het gevoel op een andere planeet te lopen. De bergen doen hier zo onwerkelijk aan. Je kunt hier hele mooie wandelingen maken. De bergen zijn elke keer weer anders. En in het openluchtmuseum hebben ze allemaal kerken in die rotsen. En in die kerken zijn fresco's aangebracht in de 11de eeuw. Die zijn wonderbaarlijk mooi gebleven.

Morgen gaan we hier nog een mooie wandeling maken. En dan stappen we weer op de fiets. We hebben onze route voor Turkije nu wat verder uitgestippeld. We fietsen nu eerst richting Zwarte Zee, om dan vanuit daar richting het oosten te rijden.

We hebben het ook enorm naar onze zin in Turkije. Mooie natuur, maar vooral ook supervriendelijke mensen. De sfeer is compleet anders dan in de Arabische wereld. Wij vinden het prettiger. En wat fijn is, is dat we weer iets kunnen maken van de taal die op de borden en winkels enzo staat. We proberen ook elke dag wat woorden Turks te leren. Dat lukt aardig, alleen de grammatica ontbreekt aan alle kanten.

Nou, gule gule allemaal en tot horens.